nowa jakość napisów. Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.
Po ponad 100 latach straszliwego terroru
króla żywych trupów wytropiono w jego kryjówce w Karpatach.
Przez całe dziesięciolecia usiłowano go zniszczyć. Nadaremno.
W końcu przeciwnik, zbrojny w wiedzę o zwyczajach wampirów,
zadał mu ostateczny cios.
Tak było mu pisane. Kult wampiryzmu pętał tysiące ludzi.
W końcu jego źródło zginęło.
Pozostała tylko pamięć, wspomnienie najstraszniejszego potwora,
jaki wywarł piętno na cywilizacji.
{c:$0000ff}^V^ DRACULA KSIĄŻĘ CIEMNOŚCI ^V^
Pani Koenig, proszę się uspokoić. Proszę zostać ze mną.
Tak lepiej. Ryzyko jest zbyt duże.
Rozumie pani? Musi pani zrozumieć.
Zgadza się pani?
Ojcze, wkrótce będzie zmierzchać.
Proszę.
Niech zatem tak będzie.
Nie róbcie tego!
To moja córka! Moje dziecko!
Barbarzyńcy!
To nie twoja sprawa.
Przejechałbym 50 kilometrów, gdyby to nie była moja sprawa?
Okrywasz hańbą swą sukienkę.
- Nie możemy ryzykować. - Ryzykować? To dziecko nie żyje.
Ona umarła.
- Nie masz pewności. - Mam.
Zabrać ją na cmentarz.
- Nie odprawię nabożeństwa. - Ja ją pochowam. Rób, co mówię.
- Powiedziałem. - To nie twoja jurysdykcja, złożę skargę u biskupa.
Powiedz, że przeszkodziłem ci popełnić świętokradztwo.
A może cię wyręczyć?
- Musimy mieć pewność. - Jesteś głupcem, ojcze.
Gorzej, przesądnym, przerażonym głupcem.
Wolałbym nie przyjeżdżać drugi raz.
Niech pan pije. Bez przerwy.
Więcej nie zdołam.
Świetnie.
- Wszystkim postawił kolejkę. - Wiem.
- Charles jest zbyt rozrzutny. - Parę szylingów, stać nas.
Nie o to chodzi.
Niezadowolona, Helen. Co znowu?
To nie moja sprawa, ale trzeci raz kupiłeś wszystkim napitki.
- Wiem. - Nie doceniają tego. Uważają cię za głupca.
Czerpię z tego przyjemność. Co, Alan, potępiasz hojność młodszego brata?
Jużdawno przestałem doceniać lub potępiać twoje czyny.
Słusznie.
Alan wie, że jestem niepoprawny, ty także się z tym pogódź.
Głupota. Jutro wcześniej wstajemy.
Chodźmy spać.
Doskonały pomysł.
- Czego sobie życzysz, ojcze? - Nalej wina.
Ziąb, że psa bym nie wypędził.
Co się gapicie?
Czosnek? By odstraszyć licho?
Nie ma licha. A to i tak by go nie odstraszyło.
Wbijcie to sobie w zakute łby. Koniec z tym.
- Mogę się ogrzać przy ogniu? - Oczywiście.
Niech ojciec spocznie.
Postoję.
Tak łatwiej.
Jużlepiej. Na szczęście powołanie pozwala mi ogrzać siedzenie.
Niewiele mi zostało przyjemności.
Poważnie traktuje ojciec przyjemności.
Tak jest w istocie, synu. To w życiu ważne.
Cóżpozostaje? Ogień piekielny i siarka.
Ogrzanie tyłka przy ogniu
i kieliszek wina są częścią wielkiego planu.
To ziemskie przyjemności, którymi trzeba się cieszyć.
A co państwo, Anglicy, robią w Karpatach?
Charles Kent. Moja żona, Diana.
Mój brat, Alan i jego żona, Helen.
Ojciec Sandor, opat z Klaimburga. Proszę spocząć.
Czy droga jest niebezpieczna, że podróżuje ojciec uzbrojony?
Moja ziemska słabość. Gdy opuszczam klasztor, zabieram to ze sobą.
Braciszkowie sądzą, że to na pogan,
których spotykam podczas wypraw.
Wierzą, że sarny, które przywożę, padają trupem za sprawą Boga.
- Państwo także polują? - Nie, wspinamy się, podziwiamy widoki. Podróże kształcą.
Zastanawia mnie wybór miejsca.
Niewiele się tu państwo nauczą.
Źle ojciec sądzi o swoich parafianach.
Nie są moi. Nie zniósłbym ich!
W Klaimburgu jest inaczej. Proszę nas odwiedzić.
Zatrzymać się w klasztorze. Ugościmy państwa.
Dziękuję.
Program nam nie pozwoli. Jutro ruszamy do Karlsbadu.
Choć moglibyśmy zmienić plany.
Namawiam.
Dziękuję za zaproszenie, ale jak wspomniała żona,
trzymamy się programu.
Mogą państwo nie odwiedzać Klaimburga,
odradzam jednak wyprawę do Karlsbadu.
Podobno to piękne strony.
Jak kropla belladony.
Wilcza jagoda.
Jesteśmy doświadczonymi podróżnikami.
Wspinaczka nie ma z tym nic wspólnego.
Uznają mnie państwo za dziwaka, choć być może nim jestem.
Lubię zaskakiwać ludzi, ale potrafię być poważny.
Proszę tam nie jechać.
Przyprowadźcie mi konia.
Miło było państwa poznać.
Jeśli zignorują państwo radę, proszę się nie zbliżać do zamku.
Na mapie nie ma żadnego zamku.
To nie znaczy, że nie istnieje. Proszę go omijać.
Dziwne.
Musiał się pomylić. Gdyby był tu jakiś zamek, wiedzielibyśmy.
Jutro się przekonamy.
Dalej nie jadę.
Śmieszne. Umówiliśmy się.
Przejdą państwo. To tylko dwa kilometry.
- Chyba pan oszalał. - To państwo oszaleli.
Przecieżsię zmierzcha.
Owszem. Dlatego nie jadę.
Nie nasza wina, że przez pana mamy opóźnienie.
Tego nie powiedziałem. Dalej nie pojadę.
Popatrzcie. Zamek.
- Co to za miejsce? - Zamek. - Nie widzę.
Bo nie patrzysz, durniu.
Wystarczy.
Niech kobiety wysiądą.
Rób, co mówi.
Daj spokój, Charles, to rabuś. Chce zabrać bagaż.
Wrócę jutro po świcie, wtedy pojedziemy.
To nie złodziej. Dziękujmy Bogu.
Czemu powiedział, że wróci jutro?
- Boi się ciemności. - Żartujesz.
Trzeba donieść władzom.
Nie jesteśmy w Anglii.
Wątpię, by były tu jakieś władze.
A i to niewiele by nam pomogło
Obejrzyjmy zamek.
Dlaczego wszyscy przeczą istnieniu zamku? Nawet mapa.
Zatrzymajmy się tam.
Radził nam go omijać.
Zgadzam się.
Jest alternatywa.
Wolę to.
Ja także.
Zobaczmy.
Nie ma stangreta.
- Zatrzymamy je? - Spróbujmy.
Bądź ostrożny.
Najmilsze konie, jakie w życiu widziałem.
- Dziwne. - Darowanemu koniowi w zęby się nie zagląda.
Zwłaszcza dwóm.
- Alan ma rację, to bardzo dziwne. - Zgadzam się.
Najważniejsze, że nie spędzimy nocy w chacie.
Wsiadamy?
Weźmy bagaż.
Helen, przytrzymaj konie.
Diano, ty to zrób.
Do Karlsbadu?
Idą w złą stronę.
Wracajcie!
- Co się dzieje? - Biegną w złą stronę.
Nie mogę ich nawrócić.
Dobrze, jak sobie chcecie.
Nie panuje nad nimi.
Zobaczmy, czy wasz pan jest równie gościnny.
- Jak myślisz? - To nie konie, tylko bernardyny w przebraniu,
ratujące wędrowców na rozstajach.
Narobiliśmy hałasu, a nikt nie wyszedł,
nie wita nas, ani nie przepędza.
Nie stójmy tak, złóżmy uszanowanie.
- Nie. - Lepsze to, niżnoc w chacie.
- Upiornie. - Sprawdźmy jak bardzo.
Otwarte.
Jest tu kto?
Masz rację,Helen. Dość upiornie.
- Nie wchodźmy. - Musimy!
- Co teraz? - Nie wiem.
Gdybyś mnie posłuchał na rozstajach, nie byłoby nas tutaj.
Gdybyśmy cię słuchali, wciążbylibyśmy w Anglii.
- Czy to źle? - Chciałaś poszerzyć horyzonty.
To ma być pouczająca wycieczka?
Byłaby bardzo pouczająca, gdybyśmy wiedzieli, o co chodzi.
- Przestańcie. - Przepraszam, Helen.
Patrzcie!
- Co, kochanie? - Nakrycie dla czterech osób.
Najpierw powóz, teraz stół.
Spodziewano się nas.
- Jak to możliwe? - Nie wiem, ale to prawda.
Alan ma rację.
Za chwilę cztery najzwyczajniejsze osoby zejdą na kolację.
Jeśli ktoś tam jest, musi być głuchy jak pień.
Przekonajmy się.
Nie zostawajmy tu. Wyjdźmy.
- Wszystko jest w porządku. - Nie.
Usiądź na chwilę.
Charles, nie idź na górę.
Sprawdzi, czy ktoś tu jest. Zaraz wróci.
Ani się obejrzysz.
Nic mu się nie stanie.
Alan, pozwól na chwilę.
Sypialnia.
Czyje to kufry?
Wasze?
Dokąd? - Do następnego pokoju.
Alan.
Tam są nasze rzeczy.
Wystraszyłem panie? Nie chciałem.
Dlaczego wcześniej się pan nie pokazał?
Rozpakowywałem bagaże. Mam nadzieję, że pokoje się podobają?
Są urocze. Ale nie rozumiem...
Mój pan jest znany z gościnności.
Za chwilę podam kolację.
Dziękuję panu.
- Nadal nie rozumiem. - Chodźmy stąd.
- Zjedzmy kolację. - Dobra myśI.
- Nie. - Dlaczego?
Dziesięć minut temu marzliśmy na odludziu, teraz jest ciepło, będziemy jeść.
Jeśli pan domu odpowiada moim wyobrażeniom, spędzimy miły wieczór.
Racja, usiądźmy.
- Jak się nazywasz? - Klove.
Pan nie usiądzie z nami do stołu?
Obawiam się, że nie.
- Jest niedysponowany? - Nie żyje.
Trudno to pojąć. Zechcesz wyjaśnić?
- Wyjaśnić? - Spodziewałeś się nas.
Kolacja, pokoje, powóz, wszystko.
Pan nie żyje. Zgodnie z pozostawionymi instrukcjami,
zamek ma być zawsze gotowy na przyjęcie gości.
Wypełniam jego życzenia.
Kto był twoim panem?
Hrabia Dracula. Ze starej szanowanej rodziny.
Herb wisi nad kominkiem.
Nikt nie odziedziczył tytułu?
Pan zmarł bezpotomnie, jak to się przyjęło nazywać.
Państwo wybaczą.
Pyszna zupa.
Musiał być cudownym człowiekiem, skoro taka była jego ostatnia wola.
- Jutro dostaniemy rachunek. - Z pewnością nie.
Gdyby woźnica wiedział, jaką nam oddał grzeczność.
- Był przerażony. - My także, nieznane zawsze trochę przeraża.
Przyznaj, że lepiej nocować tutaj, niżw chacie.
Nadal się boję. Nie wiem, dlaczego?
Z początku było jakoś dziwno, ale teraz wyjaśnione.
Ojciec Sandor nas ostrzegał.
- Ostrzegał nas! - Chciał, byśmy odwiedzili Klaimburg.
Mieliśmy szczęście.
Skorzystajmy z gościnności hrabiego i cieszmy się.
Jego zdrowie.
Niech spoczywa w pokoju.
Za hrabiego Draculę.
- Kto to? - Holis Peabody.
Zgadłaś.
- Czy rozmowy przy porto i cygarach były przyjemne? - Nie bardzo. Wolę damskie towarzystwo.
- Kto to jest Holis Peabody? - Mój dawny wielbiciel.
Przed tobą.
Przede mną nie było nikogo. Nosiłaś kucyki.
Pensjonarki nie próżnują.
Szybciej, zimno mi.
- Wygodne to łóżko? - Niezbyt, nierówne.
Przez Holisa Peabody'ego.
Był dżentelmenem.
- Nierówne. - Helen będzie miała powód do narzekań.
- Denerwowała się. - Jak zwykle.
Wyjedzie z Londynu i nic jej się nie podoba.
Dziś było inaczej. Nie narzekała.
- Bała się, ledwie tknęła kolację. - Wiele straciła.
Zauważyłeś, że wciąż oglądamy się przez ramię?
Klove śmiertelnie ją wystraszył.
Trudno przy nim o dobre samopoczucie.
Zauważyłeś. Myślałam, że tylko Helen i ja.
- Co z nim jest nie tak? - Nie wiem. Chyba przypomina ten zamek.
Jakiś taki zakurzony, nieszczególnie czysty.
- Myślisz, że sam gotował? - Pojęcia nie mam.
Nie roi się tu od służby.
Czy państwo życzą sobie czegoś jeszcze?
Nie, dziękuję.
Życzę dobrej nocy.
- Dziwny jest. - Przerażający.
Nie przesadzałbym.
Czy wy nie rozumiecie? To straszne!
To miejsce jest przepełnione złem!
Jesteś zmęczona. Mamy za sobą ciężki dzień.
Nie. Czuję się jak w złym śnie.
Chciałabym się obudzić.
Naprawdę!
I tylko ja to wszystko widzę.
Uciekajmy.
- To śmieszne. - Nie żartuję!
Wiem o tym.
Rano o wszystkim zapomnisz.
Dla nas nie nadejdzie ranek.
Co się stało?
- Wołałeś mnie. - Śpij.
- Powiedziałeś "Helen". - Nie.
- Ktoś mnie wołał. - Śniło ci się.
Co to?
Klove.
- Co robi? - Nie wiem.
Wlókł jakiś kufer.
Sprawdzę.
Nie zostawiaj mnie.
Zamknij za mną.
Pani mąż.
Szybko.
Obudzę tamtych.
Klove.
Znalazłeś ich?
Nie.
Bagaże zniknęły.
- Muszą gdzieś być. - Wszędzie szukałam.
- Chodźmy. - Bez nich nie możemy.
Boję się.
Chodź.
Nie zgadzam się.
- Muszę tam wrócić. - Prośmy w wiosce o pomoc.
Dla miejscowych zamek nie istnieje.
- Pójdę z tobą. - Nie, bez dyskusji.
Zostań, sam pójdę do zamku.
- Jest 14:30, wrócę przed 18:30. - Zrobi się ciemno.
- Nie boisz się ciemności. - Tutaj, tak.
Będziesz bezpieczna.
Niedługo wrócę.
- Uważaj na siebie. - Oczywiście.
Klove.
- Chyba pani nie przestraszyłem. - Co tu robisz?
- Mążkazał panią zawieźć. - Dokąd?
Wszystko wyjaśnię.
Czekaliśmy na ciebie.
Czekaliśmy.
Gdzie Charles?
Coś się stało.
Gdzie Alan?
Nic się nie stało.
Podejdź, siostro.
Gdzie Charles?
Nie będzie ci potrzebny.
Puść ją!
Pocałuję cię.
Uciekaj.
Wsiadaj!
Ostrzegałem państwa.
Czytałem o wampirach, myślałem, że to wytwór wybujałej wyobraźni.
Gdybyżtak było.
W Karpatach wampiryzm jest bezspornym faktem.
Źródłem ohydy był sam Dracula.
Myślałem, że to się skończyło.
Ostatnie wzmianki pochodzą sprzed dziesięciu lat.
Z pańskich słów wynika, że pana nieszczęsny brat dostarczył sił życiowych do wskrzeszenia.
Muszę go zabić.
Zabić? On jużnie żyje.
To żywy trup. Można go zniszczyć, ale nie zabić.
Jak?
Na wiele sposobów.
Można się zakraść za dnia do jego kryjówki i przebić mu serce.
Można go wystawić na światło słoneczne.
Pochłonie go woda. Krzyżgo spali.
Nie jest niepokonany.
Brzmi to dość prosto.
Najpierw trzeba go schwytać.
A to niełatwe. Trudne i niebezpieczne przedsięwzięcie.
Są ludzie, którzy mu pomogą. Pozornie normalne istoty ludzkie, które nie są wampirami,
ale, z niezrozumiałych dla nas przyczyn, pozostają w jego władaniu.
Taki Klove, żyje w zamku i czeka na sposobność, by wskrzesić pana.
- Co z nią? - Jeszcze doba i odzyska siły.
Ludwig chce ojca widzieć.
Chodźmy, Ludwig pana zainteresuje, sam był podróżnikiem.
Znalazłem go kiedyś w pobliżu zamku.
Widział lub słyszał coś od czego pomieszało mu się w głowie.
Przywiozłem go tutaj i jużod 12 lat jest zręcznym rzemieśInikiem.
- Witaj, synu. - Witaj, ojcze.
Co cię sprowadza?
Szukam schronienia na noc.
Żałuję, ale nie wolno mi nikogo wpuszczać.
Odpocznij tutaj.
- Dostaniesz z kuchni jedzenie. - Dziękuję, ojcze.
Wybornie.
Muchy, Ludwigu?
Przekąska. Niedługo wieczerza.
Chciałeś mnie widzieć?
Skończyłem oprawę trzeciego woluminu.
Co o niej sądzisz?
Jest doskonała? Czy zaledwie wspaniała?
Doskonała.
Piękna.
Możemy jużiść.
- Do widzenia, Ludwigu. - Znowu po ciebie poślę.
Po co te środki bezpieczeństwa?
Jest łagodnego usposobienia, ale zdarzało mu się wybuchać.
Porozmawiajmy.
Uzgodniliśmy. Kiedy pańska żona wydobrzeje, odeślemy ją do Anglii.
Wtedy spełnimy naszą powinność.
Jeśli będzie trzeba, po zamku nie zostanie kamień na kamieniu. Znajdziemy go.
Zacznijmy jużteraz.
Zaczekajmy, ażpani Kent będzie bezpieczna.
Ostatniej nocy Draculi odebrano zdobycz.
Pańską żonę.
Widział ją i jej dotykał.
Uznał za swą własność. Pragnie jej.
Tutaj nie przyjdzie.
Byłoby dziwne. Zresztą i tak by nie wszedł.
Miejscowi nie wiedzą, że wampir nie przekroczy progu,
chyba, że go ktoś zaprosi.
A w takim razie, cały czosnek świata nie pomoże.
Tak, panie.
Wybacz, nie chciałem cię zbudzić.
- Dobrze się czujesz? - Oczywiście.
To o ciebie się martwię. Musisz wydobrzeć i wrócić do domu.
Kiedy wyruszymy?
Nie pojadę z tobą na razie.
Dlaczego?
Najpierw coś załatwię.
Chyba tam nie wrócisz?
- Muszę. - Nie.
Obiecaj.
Porozmawiamy rano.
Nie. Teraz.
- Wyjadę tylko z tobą. - Proszę jużnic nie mówić, trzeba odpoczywać.
Niech mu ojciec powie, to szaleństwo tam wracać.
Mążma rację, porozmawiamy rano.
Dobranoc.
Rano zrozumie, że tak trzeba.
Mam nadzieję.
Znajdzie pan tu wszystko.
Dobrej nocy, ojcze.
Wpuść mnie.
Zimno tu. Jak zimno.
Jużwszystko dobrze. Uciekłam od niego.
Diano, wpuść mnie, marznę.
Co się stało?
Niech usiądzie.
Proszę przytrzymać jej rękę.
Wystarczy.
Bracie Marku, przynieś balsam z bandażem.
Zdążyliśmy.
- Czy w klastorze są obcy? - Tylko druciarz, nocuje za bramą.
Dlaczego mi nie powiedziano?
Posmaruj rękę balsamem. Zawiążi zostań tu.
Proszę za mną, panie Kent.
Nie schronią się tu za dnia.
Jeśli do świtu ich nie schwytamy, zniszczy ich światło słoneczne.
- Złapaliśmy kobietę w stajni. - A Dracula?
Zabrać ją do celi Ludwiga.
Jeśli chce pan ujrzeć dzieło hrabiego Draculi, proszę za mną.
Ale nie jest to przyjemny widok.
Wyprowadzić Ludwiga.
Idź z ojcem Piotrem.
Niech pan pamięta, to nie jest pańska bratowa.
Ona nie żyje. Jej powłoka cielesna zawiera czyste zło.
Kiedy ją zniszczymy, zło także zniknie.
Proszę spojrzeć.
- Ludwigu, dlaczego opuściłeś celę? - Dzieją się tam ważne sprawy.
Ojciec Sandor pozdrawia panią, zechce pani do niego pójść?
Panuję nad sytuacją, bracie. Nie ma powodu do obaw.
- Konie, szybko! - Później.
- A moja żona? - Bez paniki.
Zabierz go do celi.
Chodźmy, panie Kent.
Skierują się do zamku.
Tam on będzie bezpieczny, a pańska żona stracona na zawsze.
- Musimy ich zatrzymać. - To ponad dzień drogi.
Tym lepiej dla nas.
- Jak to? - Wkrótce zacznie świtać.
On jużmyśli o powrocie do trumny.
Pańska żona będzie bezpieczna do jutra do zachodu słońca.
Proszę wziąć strzelbę.
Nie idziemy na polowanie. Klove jest człowiekiem.
Mogę naginać prawo, ale pewnych granic nie przekroczę.
Proszę siodłać konie, czeka nas ciężki dzień.
- Zmierza do zamku. - Zdążymy?
Musimy.
- Nie uda nam się. - Pojedziemy skrótem.
Stać. Zsiadaj.
Chodźmy, szybko!
Bogu niech będą dzięki.
Proszę się nią zająć. Ja pójdę do niego.
Ściemnia się.
Za późno, Kent! Uciekaj!
- Niech ojciec strzela. - To nic nie da.
Bierząca Woda.